Afscheid

De kerstvakantie is een moment om terug te schakelen in tempo. Het is voor mij een moment om te reflecteren. Zeker nu ik de interim opdracht van de Brede School Tilburg afrond en het personeel per 1 januari 2015 een nieuwe werkgever heeft. Veel gesprekken gingen de afgelopen weken over afscheid nemen. Het was mijn verantwoordelijkheid om het proces van afscheid vorm te geven. Afscheid nemen is een bijzonder moment. En voor anderen kan ik het beter dan voor mezelf.

Tegen iedereen om mij heen zeg ik hoe belangrijk afscheid nemen is. Een organisatie neemt afscheid van medewerkers en de medewerkers nemen afscheid van de organisatie. Dat is belangrijk zowel voor de organisatie en de medewerkers die blijven en gaan. Ook al willen we het niet altijd of vinden we het moeilijk. Het belangrijk om er vorm aan te geven.

Het is een moment waar je stil staat en terug kijkt. Waar je kan afronden met de vraag “is het oké zo?” of is er nog wat nodig om af te ronden. Het is een moment om hetgeen wat je hebt vastgehouden los te laten. En met het loslaten ontstaat er ruimte om weer iets nieuws vast te pakken. En vastpakken kan volledig als je volledig hebt losgelaten. Soms kan je gelijk iets nieuws vastpakken (zoals de BST medewerkers die per 1 januari een nieuwe werkgever hebben), soms zit daar een periode tussen (zoals ik die niet direct weer vol zit met opdrachten).

Vorige week gaf iemand mij de tip dat ik zelf ook afscheid moest nemen van de medewerkers. Hier was ik erg blij mee want dit was het duwtje wat ik nodig had om aan mijn medewerkers drie vragen te stellen:

  • Wat betekende Barbara? Of wat heb je gewaardeerd bij Barbara? Wat was de bijdrage van Barbara?
  • Wat ik van Barbara geleerd heb is?
  • Wat geef je Barbara mee in het kader nieuwe rol/werk/Taak?

Tijdens de afscheidsspeech heb ik gevraagd of ze de antwoorden op papier willen zetten. Dat was voor mij best spannend want ik vroeg daarmee iets voor mezelf. En ik ben er blij met de input. Ik heb iets wat ik kan herlezen (want wat ik ter plekke hoor kan ik het niet allemaal horen en vergeet ik wat er gezegd word) en ene periode kan afronden. Tevens heb ik feedback die ik mee kan nemen naar een nieuwe deur die zal open gaan.

Het geeft me rust dat het afscheid van alle betrokkenen in het volle aanzien is vormgegeven. Van de medewerkers onderling, van het bestuur, van de opdrachtgevers en van mij. Zo is het rond.

Afgelopen vrijdag had ik het met een coachklant ook over afscheid nemen en dichtbij jezelf blijven. Zolang je dat doet is het altijd oké was onze conclusie. Gisterochtend had ik met Monique een evaluatie gesprek over een team training over leiderschap en lidmaatschap bij een opdrachtgever. Op deze trainingsdag werd ook duidelijk dat het team afscheid van elkaar moest nemen. Dat vonden ze moeilijk. Hoe kan je afscheid nemen als je dat niet geleerd hebt en als je zo blij met elkaar bent? Dan wil je zo graag vasthouden.

Tussen vasthouden en loslaten zitten afscheid nemen en daar bewust vorm aan geven. Afscheid is zowel geven als nemen. Door afscheid te nemen kan je verder. Bij afscheid komt het gedicht wat ik ken van Phoenix Opleidingen naar boven. Dit heb ik zowel bij het afscheid van de medewerkers als de teamtraining hardop uitgesproken.

Het kleine meisje komt al heel lang bij haar, de lerares in het dorp waar ze woont. Bij haar stelt ze al haar vragen. Op een zekere dag glinsteren haar heldere ogen en ze vraagt: ‘Waarom hebben alle dingen een naam?”

Zij antwoordt:

‘Jouw ouders hebben jou een naam, gegeven

En omdat je een naam hebt, kan ik je roepen

En als ik je roep, dan kan je komen

En als je komt, kan ik je vasthouden

En als ik je vasthoud, dan kan ik je loslaten.

 

Fijne feest dagen!

Ik wens iedereen mooie afscheidsmomenten in 2015 toe.

 

Tot in 2015!

Barbara